Cukrzyca typu 2 (cukrzyca insulinoniezależna)

Nazywana również cukrzycą insulinoniezależną. Jest najczęstszą postacią cukrzycy. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia – WHO, choruje na nią ponad 80% cukrzyków. Na rozwój tej choroby znacząco wpływa otyłość. W cukrzycy typy 2 występuje zarówno niewystarczająca produkcja insuliny przez trzustkę, jak i brak jej działania. Doprowadza to do wzrostu poziomu cukru we krwi. Jeżeli podwyższony poziom cukru utrzymuje się długo, może uszkodzić naczynia krwionośne w: w oku, mózgu, sercu, nerwach i w nerkach.

Co to jest cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 zazwyczaj ujawnia się w dojrzałym wieku. Jednak, jak wynika z danych WHO, zwiększa się liczba chorych w młodym wieku. Najczęściej są to:

• osoby genetycznie obciążone skłonnością do cukrzycy typu 2,

• kobiety w ciąży, u których cukrzyca występuje w rodzinie,

• osoby z podwyższonym stężeniem tłuszczu we krwi,

• osoby z nadciśnieniem tętniczym.

Cukrzyca typu 2 jest o tyle niebezpieczna, że w początkowym okresie, poza nieznacznie podwyższonym poziomem cukru, może nie dawać żadnych objawów.

Retinopatia cukrzycowa dotyczy siatkówki oka. Uszkodzenie następuje pośrednio: najpierw naczynia włosowate, potem receptory i włókna nerwowe w błonie wewnętrznej.

Neuropatia cukrzycowa to dysfunkcja nerwów obwodowych. Jest częstym powikłaniem cukrzycy. Połowa chorych cierpi na postać bólową neopatii.

Nefropatia cukrzycowa to niewydolność nerek objawiająca się m.in. zwiększeniem białka wydalanego z moczem.

Leczenie cukrzycy typu 2

Terapia pacjentów z cukrzycą typu 2 opiera się przede wszystkim na uregulowaniu zaburzeń metabolicznych oraz na zmianie stylu życia. Polega na:

• utrzymaniu poziomu cukru w granicach 90–140 mg/dl, stężenia hemoglobiny glikowanej w granicach 6-7% (wskaźnik średnich wartości poziomu cukru z ostatnich trzech miesięcy),

• obniżeniu ciśnienia tętniczego poniżej 130/80 mm Hg,

• obniżeniu stężenia tzw. złego cholesterolu - frakcji LDL do 100 mg/dl (u kobiet i u mężczyzn), utrzymaniu stężenia tzw. dobrego cholesterolu – frakcji HDL powyżej 50 mg/dl u kobiet i powyżej 40 mg/dl u mężczyzn,

• obniżeniu stężenia triglicerydów do poniżej 150 mg/dl,

• prawidłowej diecie, w której należy uwzględnić rodzaj terapii (czy chory bierze insulinę, czy też leki doustne),

• aktywności fizycznej,

• samokontroli.

Niektórzy chorzy na cukrzycę typu 2 nie muszą przyjmować leków. Wystarczy stosowanie odpowiedniej diety dla cukrzyków i dobrany przez lekarza program ćwiczeń fizycznych. Cukrzycy z nadciśnieniem tętniczym powinni zmniejszyć spożycie soli do 6 gramów na dzień. A wszyscy muszą zrezygnować z palenia papierosów. Zmniejszenie masy ciała u osób z nadwagą lub otyłych znacznie poprawia wyrównanie cukrzycy, obniża ciśnienie tętnicze oraz stężenie złego cholesterolu i trójglicerydów. Niestety, w miarę rozwijania się choroby tego typu leczenie już nie wystarcza. Dla osiągnięcia prawidłowego poziomu cukru niezbędne jest stosowanie doustnych środków przeciwcukrzycowych, a z czasem również insuliny.  

Bibliografia

Drzewowski J. Cukrzyca typu 2 - wybrane zagadnienia z patofizjologii, diagnostyki i leczenia, Alfa Medica Press, Bielsko-Biała 2001, ISBN 83-88778-04-8
Colwell J.A. CUKRZYCA - nowe ujęcie diagnostyki i leczenia, Urban & Partner, Wrocław 2004, ISBN 83-87944-77-7
American Diabetes Association Leczenie cukrzycy typu 2, Via Medica, Gdańsk 2002, ISBN 83-7258-086-3
Tatoń J. Postępowanie w cukrzycy typu 2 oparte na dowodach - standardy dla lekarzy, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2707-1