Mam cukrzyce typu 1

Serdecznie witam wszystkich, Z przyjemnością czytam tu szczęśliwe historie społeczności cukrzyków. Mam nadzieję, że może kiedyś uda mi sie także do nich dołączyć. Nie lubię narzekać, choć moja obecna sytuacja nie napawa zbytnim optymizmem. Na cukrzycę typu 1 zachorowałam 3 lata temu, będąc już po 40-stce. No właśnie, nie sądziłam że w moim wieku to się jeszcze zdarza, ale się wydarzyło. Choroba ludzi dzieli lub łączy, w moim przypadku zdarzyło się to drugie. O byłych mężach, jeśli nie można pisać sympatycznie, to lepiej nie pisać wcale, także ten temat pominę. Zostałam z dwójką nastolatek, bardzo rozsądnie podchodzących do mojej choroby i mnie wspierających. Zawsze byłam dość aktywna, na zasadzie nie ma rzeczy dla mnie niemożliwych do zrobienia. Z cukrzycą postanowiłam postąpić podobnie. Może uda mi sie być pierwszym wyleczonym pacjentem, a są na to pewne szanse i kliniki na świecie, które coś w tym kierunku robią. Póki co, główna barierą nadal pozostają finanse, niestety to bardzo drogie wciąż zabiegi i bez 100% gwarancji, ale kto nie ryzykuje ten .... Czasem są takie momenty, że pochłania mnie otchłań przerażenia i bezradności, toteż nie planuję już niczego na dłużej niż miesiąc, nie zastanawiam się i staram się o tym wszystkim, co mnie jeszcze czeka nie myśleć. Nie chciałabym, aby ten opis wyglądał smutno, ale jak sama go teraz przeczytałam to nie wygląda to wszystko nader optymistycznie. No cóż, chyba po prostu wierzę, że będzie lepiej i nie ma innej opcji. Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie.