Zwolniony bo choruję

Mam 39 lat choruje od lutego 2008 (właściwie mam wykryta w 2008 roku) lekarze ocenili, że chorowałem co najmniej 3 lata wcześniej. Przeczytałem kilka opublikowanych historii i wiem co czują się ludzie, którzy są chorzy. Trafiając do szpitala miałem cukier na poziomie 800, niecałą godzinę później było blisko 1000, ale chodziłem o własnych nogach. Może to upór i wola walki mnie tak długo utrzymywały w stanie samodzielnego poruszania. Objawy wyszły dopiero 10 dni przed szpitalem. Biorę łącznie 5 razy insulinę dziennie. Niestety pracodawca na wieść o mojej chorobie zadzwonił do małżonki i orzekł, że po zakończeniu zwolnienia lekarskiego zwolni mnie.

Mieszkam w woj. Lubuskim ale znalezienie nowej pracy nastręczyło dużo trudności, albo dziękujemy, lub czy ma pan stopień niepełnosprawności. Na komisje czekałem 8 miesięcy, do tego czasu wegetacja na jakieś marne zlecenie. Później pracowałem byłem traktowany normalnie (ale się skończyło, firma kiepsko stała nie przedłużyła umowy). Obecnie pracuje za najniższa krajowa wydaje co miesiąc na leki 250 zł, czyli ogromna sumę jak dla mnie. A większość zakładów pracy chronionej to złote kury znoszące złote jajka pracodawcom, a nie pracownikom.

Wg mojej wiedzy w woj. Lubuskim jest 7 diabetologów wiem, że są to smutne dane. Ale żyję mimo, że choroba postępuje pracuje, o rencie marzę, ale lekarze orzekli, że jestem w środku jak 70 letni dziadek. Mimo tego wciąż czuje się dobrze. Wiem, że biorąc nawet 15 tabletek oprócz insuliny można żyć, ale wszytko z umiarem. Za to jak ognia unikam pracy w nocy. Jeżeli ktoś chciałby ze mną korespondować to mój adres mailowy boa_71@o2.pl