Jak często dokonywać pomiarów glukometrem?

Pomiary glukometrem i ich trafne odczytywanie są podstawowym warunkiem, który powinien spełnić chory, aby skutecznie walczyć z cukrzycą. Niestety, aż 50% chorych na cukrzycę nie ma nawyku samokontrolowania poziomu cukru we krwi. Postępując w ten sposób diabetycy narażają się na poważne powikłania cukrzycy, w wyniku których może dojść do stanów zagrożenia życia.
Tylko samodzielne kontrolowanie stanu zdrowia przez chorego oraz odpowiednia reakcja na zaobserwowane zmiany, chroni przed postępem cukrzycy.

Pomiary glukometrem i ich trafne odczytywanie są podstawowym warunkiem, który powinien spełnić chory, aby skutecznie walczyć z cukrzycą. Niestety, aż 50% chorych na cukrzycę nie ma nawyku samokontrolowania poziomu cukru we krwi. Postępując w ten sposób diabetycy narażają się na poważne powikłania cukrzycy, w wyniku których może dojść do stanów zagrożenia życia.
Tylko samodzielne kontrolowanie stanu zdrowia przez chorego oraz odpowiednia reakcja na zaobserwowane zmiany, chroni przed postępem cukrzycy.

Badanie glukometrem i samokontrola cukrzycy

Badanie glukometrem oraz kontrola stężenia glukozy i acetonu w moczu, kontrola masy ciała,   kontrola ciśnienia tętniczego krwi, kontrola stóp i oznaczenie mikroalbuminurii w moczu, należą do pełnej samokontroli cukrzycy. Większość tych czynności można wykonywać w domu. Prawidłowo prowadzona samokontrola daje odpowiedzi na ważne pytania odnośnie konieczności zmniejszenia dawki leku, zmodyfikowania posiłków lub zmniejszenia natężenia pracy fizycznej.
Badanie glukometrem polega na pobraniu krwi z opuszki palca (najlepiej z bocznych części opuszki palca). Krew należy przenieść na pole reaktywne suchego paska testowego. Dochodzi wówczas do reakcji chemicznych między enzymami na pasku testowym, a glukozą z krwi. Urządzenie odczytuje stężenie glukozy we krwi. Należy pamiętać, że badanie glukometrem jest tylko badaniem przesiewowym. Dokładne oznaczenie stężenia glukozy we krwi można uzyskać tylko w laboratorium. Na laboratoryjny pomiar stężenia glukozy (wykonywane w kilku pomiarach – na czczo i po posiłku) powinny zgłoszać się osoby, które podejrzewają u siebie cukrzycę. Choroby nie stwierdza się na podstawie badania glukometrem.

Glukometry – rodzaje

Glukometr to niewielkie urządzenie, które służy do pomiaru cukru we krwi. Ułatwieniem są glukometry, które przedstawiają wynik badania stężenia glukozy we krwi, dzięki czemu chory nie musi samodzielnie przeliczać wyniku. Warto wybierać te urządzenia, które posiadają odpowiednie certyfikaty oraz spełniają następujące wymogi:

• do pomiaru konieczna jest mała kropla krwi,

• pomiar trwa krótko – tylko 10 sekund,

• urządzenie ma dużą pamięć – do 450 wyników oznaczeń,

• urządzenie ma szeroki zakres pomiarowy – w granicach 20-600 ml/dl.

Nowoczesne glukometry posiadają funkcję wewnętrznego kodowania (wtedy nie ma konieczności użycia paska kodowego) oraz funkcję automatycznego wysuwania paska, dzięki której można wyrzucić pasek bez konieczności dotykania paska pokrytego krwią.

Badanie glukometrem – jak często powinno być wykonywane?

Częstość wykonywania pomiaru stężenia glukozy we krwi zależy od rodzaju cukrzycy. Chorzy na cukrzycę, leczeni wielokrotnymi wstrzyknięciami insuliny, powinni dokonywać wielokrotnych pomiarów glikemii w ciągu doby - o częstości badania glukometrem decyduje lekarz. Pacjenci z cukrzycą typu 2, którzy leczeni są dietą, raz w miesiącu powinni dokonywać skróconych profili glikemii na czczo i po głównych posiłkach. Chorzy na cukrzycę typu 2, którzy leczeni są stałymi dawkami insuliny, powinni wykonywać pomiar stężenia cukru we krwi codziennie 1-2 razy, a raz w tygodniu powinni wykonywać skrócony profil glikemii na czczo i po głównych posiłkach. Raz w miesiącu należy wykonać pełny profil glikemii.

Diabetycy powinni być przeszkoleni z prawidłowego wykonywania pomiarów glukometrem. Cenne informacje na ten temat można uzyskać nie tylko od lekarza, ale także od pielęgniarki. Warto pamiętać o systematycznych kontrolach jakości pomiaru glukometrem (kontrola wykonywana jest w placówce, w której leczy się diabetyk i powinna być przeprowadzana przynajmniej raz na pół roku, o ile specyfikacja urządzenia nie zaleca inaczej).


Bibliografia

Howorka K. Funkcjonalna insulinoterapia, Alfa Medica Press, Bielsko-Biała 1997, ISBN 83-86019-26-3
Noczyńska A. Wiadomości o cukrzycy typu pierwszego - PORADNIK, Almamedia, Opole 2010, ISBN 978-83-920431-0-2
Koblik T. Insulinoterapia w cukrzycy typu 2, Via Medica, Gdańsk 2010, ISBN 978-83-7555-214-0
Czech A., Tatoń J. Cukrzyca. Podręcznik edukacji terapeutycznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-13115-2