Wzrost zachorowań na cukrzycę

Cukrzyca typu I (insulinozależna) stanowi 10% wszystkich przypadków cukrzycy, jej chorobowość w Polsce szacuje się na 0,3%. Pojawia się w każdym wieku, jednak zdecydowanie najczęściej występuje w dzieciństwie lub okresie dojrzewania. Klinicznie charakteryzuje się hiperglikemią oraz skłonnością do kwasicy ketonowej i wymaga leczenia insuliną, ponieważ jest wynikiem bezwzględnego niedoboru insuliny.

Cukrzyca typu II (insulinoniezależna) rozpoznawana jest w większości przypadków u chorych powyżej 30. roku życia, choć występuje również u dzieci i w okresie dojrzewania. Szacuje się, iż chorobowość w Polsce wynosi 1,6-3,7%; a zapadalność wzrasta wraz z wiekiem do 70 r.ż., a następnie maleje. W 80% związana jest z otyłością. Klinicznie charakteryzuje się hiperglikemią, nie wykazując tendencji do kwasicy ketonowej. Część chorych wymaga okresowej lub stałej insulinoterapii w celu wyrównania hiperglikemii i zapobiegania jej skutkom klinicznym.

Zjawisko wzrostu zapadalności na cukrzycę wyjaśnia – prof. Edward Franek, endokrynolog.